Η Αριστερά στην παγίδα Σόιμπλε

Του Σωτήρη Βλάχου

Η Κινέζικη οικονομία, που και επίσημα πια αποτελεί την πιο μεγάλη οικονομία του πλανήτη, βρίσκεται καθαρά σε πορεία καθίζησης.
«Κάθε στοιχείο που έρχεται από την Κίνα δείχνει μια κατάσταση που συνεχώς επιδεινώνεται τόσο για την βιομηχανία όσο και για τις επενδύσεις, τις εξαγωγές και, πάνω από όλα, για την αγορά πρώτων υλών από άλλες χώρες.» (Michael Roberts, Market Turmoil)
Οι Κινέζικες παραγγελίες για πρώτες ύλες (πετρέλαιο, τροφές, σίδηρο, άνθρακα κλπ) παίρνουν τον κατήφορο, και οδηγούν στον κατήφορο τις εξαγωγές της Βραζιλίας, Αυστραλίας, Ινδονησίας, Αργεντινής.
Ο κατήφορος της Κίνας είναι ταυτόχρονα κατήφορος στις εξαγωγές βιομηχανικού εξοπλισμού από ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση προς Κίνα, αλλά και αυτοκινήτων και ένα σωρό άλλων αγαθών. Την κάθε μέρα από αυτές που τώρα ζούμε, η μετάσταση προχωρεί σε κάθε χώρα και γίνεται παγκόσμια. Η Κινέζικη οικονομία, που για δεκαετίες αποτέλεσε την ατμομηχανή της παγκόσμιας, μετατρέπεται γοργά σε αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν το κύκνειο άσμα της.
Αυτή είναι η καπιταλιστική οικονομία, αυτή είναι η παγκόσμια διασύνδεση και εξάρτηση. «Στη θέση των παλιών αναγκών, που ικανοποιούνταν από τα εθνικά προϊόντα, μπαίνουν καινούργιες ανάγκες που για να ικανοποιηθούν απαιτούν προϊόντα των πιο απομακρυσμένων χωρών και κλιμάτων. Στη θέση της παλιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας και αποκλειστικότητας, μπαίνει μια ολόπλευρη συναλλαγή, μια ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών.» (Κάρολος Μαρξ, Κομμουνιστικό Μανιφέστο)
Η παγκόσμια αλληλεξάρτηση που ο Μαρξ κατέγραψε από το 1848, έχει σήμερα πάρει ανήκουστες διαστάσεις. Η κρίση που ξεκίνησε το 2008, έχει ήδη καταδικάσει τις περισσότερες χώρες σε κοινή πορεία φθοράς. Η Ευρωπαϊκή οικονομία μόλις και αναπνέει με τις Φινλανδία και Ελλάδα να βρίσκονται σε συνεχή συρρίκνωση. Η Ιαπωνία ακόμα χειρότερα, παρόλα τα δανεικά που την έχουν μετατρέψει με διαφορά στον μεγαλύτερο χρεώστη του αναπτυγμένου τουλάχιστον κόσμου. Και οι αναδυόμενες οικονομίες αντιμετωπίζουν την πιο επικίνδυνη κρίση χρέους στην ιστορία τους: «Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική βρίσκονται σε σοβαρό πρόβλημα… το ίδιο και… η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη, η Τουρκία, η Αργεντινή, η Βενεζουέλα κλπ… (Michael Roberts, The emerging Market Crisis)
Η παγκόσμια οικονομία συντηρείται, στον βαθμό που συντηρείται, όχι από επενδύσεις στην πραγματική παραγωγή, αλλά από κινήσεις και «επενδύσεις” παρασιτικού κεφαλαίου στην αγορά και πώληση μετοχών, κυβερνητικών τίτλων, τίτλων ακινήτων, και «από επέκταση του χρέους στον τομέα των επιχειρήσεων σε όλες τις κύριες οικονομίες (Market Turmoil)
Την δια ώρα όμως που η πραγματικότητα της παγκόσμιας κατάρρευσης, ξεσκεπάζει ολοένα και περισσότερο την επιχειρηματολογία Σόιμπλε, για εθνικές ευθύνες και συνταγές θεραπείας της κρίσης, αυτή η επιχειρηματολογία έχει διεισδύσει μέσα στην αριστερά. Στην τραγικότητα της υπογραφής του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της διάσπασης του, προστίθεται και η τραγικότητα της πρότασης της Αριστερής Πλατφόρμας ΣΥΡΙΖΑ που κατεβαίνει στις εκλογές σαν Λαϊκή Ενότητα. Μια πρόταση για επιστροφή στην δραχμή, για εθνική λύση στην οικονομική κρίση, που αν υπήρχε θα επιβεβαίωνε πάνω από όλα την επιχειρηματολογία Σόιμπλε για εθνικές ευθύνες. Μια πρόταση που στέκει πάνω στην λογική Σόιμπλε για ανάγκη δημιουργίας ανταγωνιστικής εθνικής οικονομίας. Που η Αριστερή Πλατφόρμα δεν την επιδιώκει μέσα από μείωση μισθών και εισοδημάτων που επιβάλλουν τα μνημόνια, αλλά μέσα από την μείωση της πραγματικής αξίας μισθών και εισοδημάτων με υποτίμηση του εθνικού νομίσματος –που είναι ακριβώς το ίδιο.
Συνεχίζουν να συντηρούν την χίμαιρα ότι μπορεί η ελληνική οικονομία να μπει σε πορεία ανόρθωσης ανεξάρτητα από το παγκόσμιο οικονομικό χάος. Ότι μπορεί ανεξάρτητα να αποφύγει την χαράδρα στην οποία οδηγεί η σημερινή παγκόσμια οικονομική συγκυρία. Ότι μπορεί, ακόμα και με εθνικοποιημένες τις τράπεζες, να εξασφαλιστεί προστασία από τις διαθέσεις μιας δεκάδας ιδιωτικών ευρωαμερικάνικων τραπεζών που ελέγχουν την παγκόσμια κυκλοφορία χρήματος.