Το παρακάτω κείμενο απηχεί προσωπικές απόψεις, συναδέλφου που εργάστηκε  στη Δήλο ως φύλακας για εφτά μήνες το 2015.

ΔΗΛΟΣ=ΕΡΓΑΣΙΑ+ΧΑΡΑ

Ο φύλακας αποκοιμήθηκε ικανοποιημένος.H  σημερινή μέρα ήταν απ’ τις καλές.Μπόρεσε να κάνει μπάνιο με το που σηκώθηκε.Ναι,το δίκτυο του νερού λειτουργούσε.Ούτε λόγος βέβαια για ζεστό νερό,τέτοια πολυτέλεια είναι ανεπίτρεπτη στη Δήλο.Δε διαπληκτίστηκε ούτε με τον συγκάτοικο του,που η τοξική παρουσία του δηλητηρίαζε μέχρι και τον αέρα της παράγκας, που η ανάγκη τους έκανε να μοιραστούν.

Ετοιμάστηκε και πήρε το μονοπάτι για τη δουλειά.Δε γλίστρησε πουθενά,δε συνάντησε ούτε ένα φίδι.Μέχρι και τα πρωινά κουνούπια σήμερα λείπανε. Έφτασε στη δουλειά και ήταν όλα ήρεμα-ούτε πικρόχολα σχόλια, ούτε υπονοούμενα. Σήμερα δε θα ήταν οκτώ ώρες εκτεθειμένος στον ήλιο. Μπορούσε να πιει και νερό, θα είχε την τουαλέτα κοντά,μπορούσε να κάνει και διάλειμμα-υπήρχε αντικαταστάτης.Και όχι μόνο.Σήμερα μπορούσε να πάει και στη Μύκονο,γιατί είχε τον αέρα σύμμαχό του-το καραβάκι μπορούσε να προσαράξει .Ο καλός ο καπετάνιος του έκανε τη χάρη για μια φορά ακόμη να μην τον χρεώσει για τη μεταφορά του, γιατί για αυτόν όπως και για άλλους φύλακες η υπηρεσία δεν είχε μεριμνήσει.

Με το που έφτανε Μύκονο, έτρεχε στο καφενείο. Ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε στο νησί ,όταν του το επέτρεπε ο χρόνος. Είχε ανάγκη να βρεθεί με ανθρώπους που δεν αντιμετώπιζαν τα δικά του προβλήματα. Ας είχαν άλλα, αρκεί να μην είχαν τα ίδια. Μετά πήγαινε στο σούπερ μάρκετ να πάρει τα εφόδιά του. Πότε θα ξαναρχότανε άραγε; (Έπρεπε να ζητήσει τόσες χάρες:από τον αρχιφύλακα γιατί δεν ανήκε στους ευνοούμενους του,από τους συναδέλφους γιατί υπήρχε ανταγωνισμός και από τον καπετάνιο, που δεν τον χρέωνε τα 19 ευρώ πήγαιν’ έλα για τη μετάβαση του).

Στο σούπερ μάρκετ έκανε σπατάλες. Πήρε φρούτα,λαχανικά,πίτες,κρέας-όλα του πανακρίβου- λόγω Μυκόνου. Κι ας μη χωρούσανε στο ψυγείο,γιατί σε δύο ράφια δε χωράνε προμήθειες δεκαπέντε ημερών (τα ρεπό τα είχε για τα παιδιά του).Πήρε και μπουκάλια με νερό. Νερό νεράκι μέχρι κι αυτό από τη Μύκονο το κουβαλάς για να γλιτώσεις τις δυσεντερίες. Ναι, είχε ψωνίσει ότι του χρειαζότανε. Δε θα έβγαινε στη γύρα για δανεικά μπουκάλια νερού, ούτε για μακαρόνια, για τίποτα.

Πήρε το δρόμο της επιστροφής. Στάθηκε και πάλι τυχερός. Τα σοκάκια της Μυκόνου δεν ήταν τόσο γεμάτα από κόσμο και δεν ταλαιπωρήθηκε όπως συνήθως για να φτάσει στο λιμάνι. Ο άνεμος ήταν ακόμη μαζί του. Δε χρειάστηκε να πληρώσει ξενοδοχείο για διανυκτέρευση στη Μύκονο, υπήρχε καραβάκι για Δήλο. Σε είκοσι λεπτά ήταν πίσω. Καρότσι για να μεταφέρει τα ψώνια όμως  δεν υπήρχε. Γιατί είναι ένα και μοναδικό και όποιος το  προλάβει. Τα άλλα καρότσια είναι κλειδωμένα στην αποθήκη, χρησιμεύουν για την πρωινή εργασία και αλίμονο αν χαλάσουν. Θα περιμένουν μαζί με τα χαλασμένα το κονδύλι που δεν έρχεται για τη συντήρησή τους. Ας ταλαιπωρηθούν επομένως οι εργαζόμενοι, του χρόνου θα έρθουν άλλοι.

Φορτωμένος λοιπόν πήρε τον ανήφορο. Τα κατάφερε σιγά σιγά. Ένα μπράβο στα γομάρια! Κοιτάζοντάς τα μαθαίνεις: λίγο απ’ την επιμονή τους,λίγο απ’ το πείσμα τους , λίγο απ’ τη στωικότητά τους. Μέχρι και ομοιότητες βρίσκεις.

Όλα τα πρόλαβε σήμερα, έπλυνε κιόλας στο χέρι. Η υπηρεσία δεν παρέχει πλυντήριο. Οι προηγούμενοι εργαζόμενοι το χαλάσανε, οι επόμενοι δεν το αξίζανε. Οι συνάδελφοι προτιμήσανε με τα ίδια χρήματα να αγοράσουνε λεκάνες γιατί δε θέλανε να έχουνε πλυντήριο συνεταιρικό. Με δημοκρατικές διαδικασίες υπερίσχυσε η άποψη ότι είναι καλύτερα να πιάνουν τη βρωμιά στο χέρι απ’ το να μοιραστούνε το πλυντήριο. Με αυτήν την σκέψη ήταν εξοικειωμένοι, η δεύτερη τους ήταν πρωτόγνωρη. Αλλωστε του χρόνου θα έρθουν οι άλλοι.

Άκουσε και μουσική -δεν κόπηκε το ρεύμα– και δεν ενοχλήθηκε ο συγκάτοικός του.

Ήταν μια χαρούμενη μέρα, δεν είχε συμβεί τίποτα κακό. Άλλοι πληρώνουν για να δουν τη Δήλο. Άνεργοι προσπαθούν να πιάσουν δουλειά στη Δήλο για 700 ευρώ και καθυστερημένα κατά ένα τρίμηνο. Για την παράγκα δεν έπρεπε να πληρώσει. Έπρεπε να είναι ευτυχής . Αν δεν του άρεσε μπορούσε και να φύγει. Αυτός το είχε επιλέξει άλλωστε: να εργαστεί στη Δήλο για να ξεφύγει από την ανεργία, έστω και για λίγο. Είχε επιλέξει να ζήσει 200 τέτοιες μέρες. Τι αχαριστία ήταν κι αυτή;

Το είχε επιλέξει. Το είχε επιλέξει:::::::;;