ΤΡΙΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΟΛΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΑΜΑΡΑ

Ο επιφανής Αμερικανός λογοτέχνης Μαρκ Τουέν είχε πει κάποτε: «Λέγε πάντα την αλήθεια. Έτσι δεν θα χρειάζεται να θυμάσαι τι είπες». Δυστυχώς η παρούσα κυβέρνηση δεν ακολούθησε τη συμβουλή αυτή σε τρεις τουλάχιστον σοβαρές περιπτώσεις τής μέχρι τώρα πορείας της υποπίπτοντας σε σοβαρά ολισθήματα παραπλάνησης των Ελλήνων πολιτών. Το τραγικό, δε, είναι πως δεν θυμάται ή προσποιείται πως δεν θυμάται την ασυνέπεια λόγων και πράξεών της με συνέπεια να επικαλείται σήμερα ανερυθρίαστα την ‘αλήθεια’ και την ‘υπευθυνότητα’ ως στοιχεία ελλείποντα από τον προγραμματικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πρώτο και σοβαρότερο ολίσθημα της κυβέρνησης ήταν ότι εξελέγη για να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα το οποίο κυριολεκτικά πέταξε στο καλάθι των αχρήστων την επομένη της εκλογής της. Από τα 18 σημεία του Εθνικού Σχεδίου Εξόδου από την Κρίση, πάνω στα οποία δεσμεύτηκε προγραμματικά να διαπραγματευτεί ο κ. Σαμαράς προκειμένου να κερδίσει την ψήφο των Ελλήνων πολιτών, κανένα δεν υλοποίησε. Παραθέτουμε εν συντομία:

1. Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων στα επίπεδα που ήταν το 2009. Ακόμα αποκατάσταση των πολυτεκνικών επιδομάτων, αποκατάσταση ειδικών μισθολογίων αστυνομικών και των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας, όπως επίσης αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν από το κούρεμα του χρέους φυσικά πρόσωπα (ομολογιούχοι) και ασφαλιστικά ταμεία.

2. Επέκταση του επιδόματος ανεργίας κατά ένα χρόνο ακόμα, στα δύο χρόνια, έστω και με τη μορφή προγραμμάτων επανεκπαίδευσης.

3. Έκτακτο επίδομα ανεργίας και για μη μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους ή καταστηματάρχες που έκλεισαν τα μαγαζιά τους και δεν δικαιούνται σήμερα κανένα βοήθημα, εφ’ όσον βέβαια βρίσκονται κάτω από ένα εισοδηματικό όριο.

4. Ρύθμιση των αλλεπάλληλων φορολογικών επιβαρύνσεων 2009-2011 τύπου ΕΤΑΚ, έκτακτης εισφοράς, ΦΜΑΠ, και φόρου εισοδήματος ώστε να μην ξεπερνούν οι φορολογικές επιβαρύνσεις το 25% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος.

5. Διατήρηση σταθερών των μισθών στον ιδιωτικό τομέα.

6. Στήριξη των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.

7. Σταδιακή άνοδος του αφορολόγητου ορίου από τις 5.000 στις 8.000 το 2013 και στις 10.000 χιλιάδες το 2014.

8. Αντικατάσταση του περιβόητου χαρατσιού από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ, πιο δίκαιο, πιο αναπτυξιακό και υποφερτό για όλους.

9. Σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών: μείωση του Φόρου για Νομικά Πρόσωπα στο 15% το 2013, άμεση μείωση του ΦΠΑ για την εστίαση στο 9% και σταδιακή μείωση όλων των άλλων συντελεστών ΦΠΑ και του ανώτατου συντελεστή για τα φυσικά πρόσωπα στο 32% (από 45% που ήταν).

10. Επέκταση του προγράμματος περικοπής δημοσίων δαπανών για 2013-14 κατά δύο ακόμα χρόνια, ώστε να ελαφρύνει το ετήσιο βάρος τους και να στραφεί στη σπατάλη και τη διαφθορά, αντί στους μισθούς και τις συντάξεις. Επίσης, πέρα από τον κανόνα 1 προς 10, ειδικό τριετές μεταβατικό καθεστώς μη απόλυσης για πλεονάζον προσωπικό από οργανισμούς του Δημοσίου που συγχωνεύονται και καταργούνται. Όχι άλλες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, όχι άλλοι φόροι κι όχι άλλη περικοπή του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων…

11. Ρύθμιση του τρόπου αποπληρωμής χρεών των νοικοκυριών σε τράπεζες, ώστε η μηνιαία δόση να μην ξεπερνά ποσοστό 30% του διαθέσιμου εισοδήματός τους και οι άνεργοι να μπορούν να πληρώνουν μόνον τόκους για 2-3 χρόνια.

12. Αναστολή των συνεπειών εγγραφής στον Τειρεσία για όσους γράφτηκαν την τελευταία διετία.

13. Μετά την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, διασφάλιση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και ειδικότερα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με την επιστροφή των καταθέσεων.

14. Εφαρμογή του αναγκαίου και δίκαιου συμψηφισμού οφειλών από και προς το Δημόσιο.

15. Άμεσες νομοθετικές πρωτοβουλίες για την αποδέσμευση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου.

16. Αποφασιστική προώθηση των αποκρατικοποιήσεων και πέρα από τις προβλέψεις της δανειακής σύμβασης.

17. Πολιτική για την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας του πολίτη και για την ανακοπή της λαθρομετανάστευσης

18. Επίσπευση της ανακήρυξης ΑΟΖ.

Τίποτε από τα παραπάνω που ψήφισε ο ελληνικός λαός δεν υλοποίησε η κυβέρνηση Σαμαρά. Αντίθετα, καθώς έμεινε υποταγμένη στις προσταγές των πιστωτών, οι έκτακτες φορολογίες αυξήθηκαν, οι εργασιακές σχέσεις διαλύθηκαν, οι μισθοί και οι συντάξεις συνέχισαν να μειώνονται -με συνέπεια η μέση πραγματική αμοιβή ανά απασχολούμενο να χάσει πάνω από 21% της αξίας της στην πενταετία 2009-2014-, το γενικό όριο συνταξιοδότησης αυξήθηκε από 65 στα 67 έτη, το ΕΚΑΣ καταργήθηκε για τους κάτω των 65 ετών, μειώθηκε ή καταργήθηκε σειρά επιδομάτων (κοινωνικών, παραγωγικότητας κ.λπ.), αυξήθηκε η συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα, μειώθηκαν οι δαπάνες σε νοσοκομεία και ΕΟΠΥΥ, ελάχιστες καταθέσεις επέστρεψαν στις τράπεζες (μόλις 14 δισ. από τα 88 δισ. που είχαν φύγει μετά το 2009) και τα χρέη σε τράπεζες και εφορία συνέχισαν τον χορό του Ζαλόγγου για επιχειρήσεις (λουκέτα) και ατομικές περιουσίες (κατασχέσεις).

Όταν, λοιπόν, ο Σόιμπλε θεωρεί υποχρεωμένη την επόμενη κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ) να τηρήσει τις μνημονιακές δεσμεύσεις της προηγούμενης δηλώνοντας συγχρόνως αδυναμία ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους εξαιτίας των δεσμεύσεων της γερμανικής κυβέρνησης προς τους πολίτες της, οφείλει προηγουμένως να λάβει υπόψη ότι η κυβέρνηση Σαμαρά δεν ήταν νομιμοποιημένη από τον ελληνικό λαό να προχωρήσει στην υλοποίηση του δεύτερου Μνημονίου, αλλά αντίθετα στην κατάργησή του.

Κι αν ως Ευρωπαίος σέβεται το ίδιο με τους Γερμανούς πολίτες και τους Έλληνες, θα πρέπει να καταλάβει ότι αυτό είναι το καθήκον της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία πρέπει να διαπραγματευθεί από σεβασμό και μόνο στη βούληση του ελληνικού λαού.

Το δεύτερο ολίσθημα Σαμαρά ήταν το success story, στο οποίο κατέφυγε απελπισμένος από την κυβερνητική φθορά και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ (ευρωεκλογές) εκλαμβάνοντας την ανακοπή της ύφεσης ως ανάκαμψη και προδικάζοντας την επιτυχή έξοδο στις αγορές, την απομάκρυνση του ΔΝΤ και το πρόωρο τέλος του Μνημονίου.

Στην πρεμούρα του να αντιστρέψει το πολιτικό κλίμα ενόψει εκλογών επιβράδυνε ή ανέστειλε κάποιες μεταρρυθμίσεις και άρχισε να υπόσχεται ελαφρύνσεις σε φόρους και εξυπηρέτηση δανείων (π.χ. 100 δόσεις) που εξώθησαν την τρόικα στη διεύρυνση των εκτιμήσεών της για το δημοσιονομικό κενό και σε αναβολή της αξιολόγησης που έπρεπε να είχε τερματίσει τον περασμένο Οκτώβριο.

Αν λείπουν συνεπώς σήμερα τα 7,5 δισ. της τελευταίας δόσης δανείων ΔΝΤ – Ε.Ε. από το ταμείο της χώρας, δεν είναι επειδή αυξήθηκε η πολιτική αστάθεια εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ που ζητάει εκλογές όπως ισχυρίζονται Σαμαράς – Βενιζέλος, αλλά επειδή τρομοκρατήθηκε η κυβέρνηση και ξεστράτισε από το πρόγραμμα με συνέπεια να ανασταλεί η αξιολόγηση από την τρόικα.
Την πολιτική αβεβαιότητα που προκαλεί η λαϊκή αντίθεση στην κυβερνητική πολιτική παρόξυνε ο κ. Σαμαράςεγκαταλείποντας (ανοιχτά τουλάχιστον), και χάριν της εκλογικής του τακτικής, την ολοκλήρωση του προγράμματος (προαπαιτούμενα) στο οποίο είχε αφιερωθεί την τελευταία διετία. Η μεταστροφή αυτή Σαμαρά για ψηφοθηρικούς λόγους και η έκθεση της οικονομίας στην πρόσθετη αβεβαιότητα της έλλειψης ρευστότητας μαρτυρά το πόσο σέβεται η κυβέρνηση τις διαρκείς θυσίες του ελληνικού λαού, αλλά και τον βαθμό εμπιστοσύνης στο πρόγραμμα που ακολουθούσε.

Το τρίτο σοβαρό ολίσθημα του κ. Σαμαρά αφορά τον καταστροφικό τρόπο με τον οποίο υλοποιεί τη μεταστροφή αυτή εισάγοντας την κινδυνολογία στην προεκλογική του καμπάνια (προβολή των εκλογών ως πιστωτικού γεγονότος, κίνδυνος Grexit) κι αδιαφορώντας για τη ζημιά που έτσι προκαλείται στην οικονομία. Το βασικό επιχείρημα είναι πως η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά μονομερή ενέργεια και μας θέτει εκτός ευρώ για τον επιπλέον λόγο ότι έτσι θα παραδειγματιστούν οι αμφισβητίες ευρωσκεπτικιστές και θα επιβιώσει το ευρώ.

Η τελευταία ‘ανακάλυψη’ πως ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί μεταξύ άλλων στη διαπραγμάτευση και το πάγωμα της εξυπηρέτησης του χρέους για μερικά χρόνια και πως αυτό συνιστά χρεοκοπία της χώρας υποδηλώνει τρία πράγματα: άγνοια της μη βιωσιμότητας του χρέους, δουλική και αδύναμη για διαπραγμάτευση στάση έναντι των πιστωτών και, τέλος, υποτίμηση των πραγματικών περιθωρίων διαπραγμάτευσης που δεν εξαρτώνται μόνον από την εγχώρια πολιτική βούληση κι ικανότητα, αλλά και από τη δυσχερή ή όχι θέση στην οποία βρίσκεται ο συνομιλητής μας (βλ. ’13 λόγοι για τους οποίους δεν υφίσταται κίνδυνος Grexit’).

Επειδή, όμως, στην κινδυνολογία και τον προεκλογικό εκφοβισμό των Ελλήνων έχει προστεθεί κι ο διεθνής Τύπος, που μιλά για αναζωπύρωση του κινδύνου εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ χωρίς αυτή τη φορά να κινδυνεύει η ίδια η Ευρωζώνη, αξίζει να παραθέσουμε από το Ρόιτερς τις τελευταίες δηλώσεις του προέδρου της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, σχετικά με το θέμα:

«Οι χώρες της Ευρωζώνης πρέπει να ‘ολοκληρώσουν’ τη νομισματική τους ένωση ενοποιώντας περαιτέρω τις οικονομικές τους πολιτικές κι εργαζόμενες για την ενοποίηση των αγορών κεφαλαίου. Χρειάζονται διαρθρωτικές αλλαγές ώστε κάθε χώρα να ωφελείται μόνιμα από τη συμμετοχή της στο ευρώ. Η έλλειψή τους αυξάνει τον κίνδυνο εξόδου από το ευρώ, οι συνέπειες της οποίας θα πλήξουν όλες τις χώρες – μέλη».

Ο Ντράγκι συμπλήρωσε πως η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να αντιδράσει σε σοκ μεμονωμένων χωρών και πως χρειάζεται να πάμε σε μία οικονομική ένωση με κοινή διακυβέρνηση, δηλαδή από τον συντονισμό σε μία κοινή διαδικασία λήψης αποφάσεων (συνέντευξη σε Il Sole 24 Ore 24/12/14).

Ο Ντράγκι επισημαίνει τον υπαρκτό συστημικό κίνδυνο που ενδεχόμενο Grexit θα πυροδοτήσει και δικαιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ, που επιδιώκει τη λύση του χρέους στο πλαίσιο μιας οικονομικά και δημοσιονομικά ενωμένης Ευρώπης. Ποιος είναι λοιπόν καλύτερο να διαπραγματευτεί με την Ε.Ε., ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Ν.Δ., που α) δεν πίστεψε και πέταξε σαν λερωμένο πουκάμισο το αρχικό της πρόγραμμα, β) εγκατέλειψε το καλοκαίρι την ολοκλήρωση του μνημονιακού προγράμματος αφήνοντας χωρίς ρευστότητα την οικονομία και γ) δεν διστάζει να κινδυνολογεί με Grexit εις βάρος των περασμένων θυσιών του ελληνικού λαού αλλά κι ενός εναλλακτικού μεταβατικού προγράμματος εξόδου από την κρίση; Αυτές τις τρεις αλήθειες ας σταθμίσουν όσοι απερίσκεπτα σήμερα κάνουν κηρύγματα υπευθυνότητας…

Οι διεθνείς αγορές ομολόγων δεν επηρεάστηκαν από τις ευρωεκλογές και τις δημοτικές/περιφερειακές εκλογές του Μαΐου που επιβεβαίωσαν την δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική κοινωνία κι ισχυροποίησαν το αίτημα του για κυβερνητική αλλαγή, αλλά άρχισαν να φοβούνται από τον Σεπτέμβριο κι ύστερα όταν το success story του κ. Σαμαρά ανέστειλε την αξιολόγηση της πορείας του προγράμματος από την τρόικα. Το παραπάνω διάγραμμα της απόδοσης των 10ετών ελληνικών ομολόγων αποκαλύπτει ποιος φέρει την ευθύνη της κλιμάκωσης της πολιτικής αβεβαιότητας στην Ελλάδα.

Ο παρακάτω πίνακας αποκαλύπτει πως επιμερίζονται (βάσει της ποσοστιαίας συμμετοχής στις κρατικές εγγυήσεις του EFSF) τα βάρη του ελληνικού χρέους των 245 δις ευρώ στις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης σε περίπτωση χρεοκοπίας της Ελλάδας. Δεδομένου ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο η Ελλάδα δεν θα πληρώσει το μερίδιο της που θα επωμιστούν οι εταίροι, αναλογίζεται κανείς πόσο εύκολα μπορεί να γίνει δεκτή από τις αγορές η επιβάρυνση πχ της Ισπανίας με 30 δις, της Ιταλίας με 45 δις ή της Γαλλίας με 51 δις χωρίς να υπάρξει συστημική κρίση στο σύνολο της Ευρωζώνης…

Η ευθύνη του ελληνικού χρέους ανά χώρα-μέλος

Αναδημοσίευση από την “Αυγή”